Webbouwstuk - Onthullend

ONTHULLEND? VEELEER VERHELDEREND!
DE SCHAT WAAR WIJ NAAR OP ZOEK ZIJN OF HOE FICTIE EN NON-FICTIE IN ELKAAR VERVLOEIEN

De Visigoten, opgejaagd door de Hunnen, staken de Donau over en vestigden zich aan de oostelijke grens van het Romeinse Rijk (376). Eerst sporadisch en later frequenter ondernamen zij rooftochten. In 378 versloegen de Visigotische ruiters een Romeins leger in Andrinopel. De latere keizers huurden Visigotische ruiters in om een modern leger op te bouwen.

Eén van die huurlingen, Alaric, viel Italië binnen en nam Rome in (410). Toen hij kort daarop stierf, verlieten de Visigoten Rome en kwamen zich vestigen in Gallië, aan weerszijden van de Pyreneeën, tot onder de Loire.

(In 70 na Chr. werd de Tempel van Jeruzalem geplunderd en verwoest door de troepen van de Romeinse veldheer Titus. Ongetwijfeld werd de buit naar Rome gebracht. De gestolen schat bleef meer dan drie eeuwen in Rome, tot het rijk uiteen begon te vallen.)

In het (nieuwe) land van de Visigoten leefden veel nazaten van verbannen Romeinen en gevluchte Joden. Hun voorvaderen kwamen daar terecht in de 2de helft eerste eeuw van onze tijdrekening. Onder hen bevonden zich Jozef van Arimathea, Maria Magdalena en hun bloedverwanten.

(Zuid-Gallië werd destijds door de Romeinse keizer gebruikt als een handig verbanningsoord voor ongewenste beroemdheden of afvallige bondgenoten. Zowel Herodes Antipas als Pontius Pilatus werden naar dit gebied verbannen. Historisch gezien is het niet uit te sluiten dat Maria Magdalena en Jozef van Arimathea, twee toegewijde volgelingen van Jezus, naar Gallië waren gegaan in een zelf opgelegde diaspora. Het nageslacht van Jezus’ volgelingen vermengde zich in de 5de eeuw met een koninklijk huis van de Franken, waaruit de Merovingers zijn voortgekomen. Tot het Merovingische geslacht behoorde ook Godfried van Bouillon die in 1099 Jeruzalem zou veroveren.)

Het gebied rond Rennes-le-Château trok de Visigoten aan. Zij streken er neer en vestigden er in Toulouse een permanent koninkrijk dat zich over de Pyreneeën tot in Noord-Spanje uitstrekte. Alaric bewaarde de “buit van Rome” of “de schat van de Tempel” in zijn residentie.

Halfweg de 5de eeuw probeerde de koning van de Hunnen, Atilla, het Roimeinse Rijk (of wat daar van overbleef) te veroveren. Hij kwam uit een gebied dat nu Hongarije heet. Hij trok de Rijn over en bezette Gallië. Zijn leger veroverde achtereenvolgens Châlons, Troyes, Sens, Orléans. Daarna zetten de Hunnen, met in hun zog enkele Germaanse stammen, koers naar het Oosten van Gallië en hielden halt in de Champagne. In 451 werd Atilla verslagen door een Romeins leger, versterkt met Frankische en Bourgondische krijgers en Visigotische ruiters onder leiding van hun koning, Théodoric.

In 476 viel het Westerse Romeinse Rijk voorgoed uiteen. De Visigoten gingen zich nu massaal vestigen in Italië en Zuid-Gallië. Théodoric ging in Verona wonen. Later moest hij het Noorden van Italië afstaan aan de Lombarden.

Na de komst van de Visigoten volgde een tijd van relatieve stabiliteit, tot in de zesde eeuw de Merovingers vanuit het noorden kwamen en het Visigotische rijk binnenvielen. Een van de Merovingische koningen, Dagobert II, huwde in Rennes-le-Château een Visigotische prinses, Gizelle de Razès.

De Merovingers werden de nieuwe meesters van het Gallische Rijk. De best bekende Merovingische koning heette Childéric. Hij resideerde in Doornik.

Ook zijn zoon Clovis regeerde aanvankelijk slechts over een klein gebied rond Doornik (481). In het Noorden leefden de Franken. Tussen Seine en Loire was er geen leger meer en de bewoners noemden zich “Romeinen” (ze spraken Latijn). Het gebied onder de Loire tot aan de Pyreneeën en de landen aan de Middellandse Zee waren in handen van de Visigoten.

In 507 viel Clovis de Visigoten aan en versloeg hun leger bij Poitiers. Hij maakte van Gallië één rijk, het rijk van de Franken. Alle inwoners spraken Frankisch, dat later de Franse taal werd. Hij heerste over geheel Gallië, behalve over het Bourgondische Rijk en de Languedoc waar de Visigoten en de Ostrogoten woonden.

De zoon van Clovis, Thierry, en diens zoon, Théodebert, breidden het rijk uit tot aan Bohemië en Noord-Italië. De Merovingers waren de nieuwe heersers over de Westerse wereld.

Na Clovis werd het grote rijk herhaaldelijk herverdeeld onder de zonen en kleinzonen. Maar toch slaagde Dagobert in 629 erin om nog eenmaal het Frankische Rijk te herenigen.

Randbemerking

Rennes-le-Château blijkt op zijn minst een historische plaats te zijn. Historisch door het huwelijk van de Merovingische koning, Dagobert II, met de Visigotische prinses Gizelle de Razès, maar vooral om de (vermoedelijke) schuilplaats van drie “schatten”:
enerzijds de materiële buit, “de schat van de Tempel van Jeruzalem” (de Romeinse bezetting van Palestina), anderzijds het christelijke geheim, ook wordt hier wel eens gedacht aan de Graal of het Heilig Bloed van Jezus (overgeleverd door Jozef van Arimathea en Magdalena) en de spirituele schat of “de schat van de Tempeliers” (door hun contact met de Oosterse christenen en de Muzelmaanse bezetter).

Derek van ’t Gulle Zand