Webbouwstuk - In de voetsporen van Apollinaire

Tijdens ons kort verblijf in Stavelot (4 dagen) bezochten wij de abdij van Stavelot. Rond de abdijsite, bekend als uitzonderlijk erfdeel van Wallonië, toont Stavelot het beschermde gezicht van een stad uit de 18de eeuw met een hoofdplein, stenen- en vakwerkhuizen, steegjes, fonteinen en een goudsmederijschat (reliekschrijn van Sint-Remaclus, meestersstuk van middeleeuwse kunst).

Waar wij uiteraard het meest belangstelling voor hadden, was de abdij zelf of de heropgebouwde nieuwe abdij (zonder paters of broeders), maar wel als site voor drie musea: het museum van het prinsdom Stavelot-Malmedy, het museum van het circuit Spa-Francochamps en het museum Guillaume Apollinaire.

Het eerste trok onze aandacht door de boeiende geschiedenis, het interactieve en de prachtige multimediale voorstellingen. Ook de Tempeliers werden niet vergeten. Ik kocht er een “hangertje” met het zegel van Tempelier Foulques de Saint Michel, commandeur van de Tempel in Aquitanië (1251). De zegel is de afdruk van een schild met een uitzonderlijk tempelierkruis. Het kruis zou vaak voorkomen op het meubilair van de Orde. De vier armen lopen wijd open en elke arm eindigt in drie punten.
Zie afbeelding hieronder 4de kruis.

Het museum gewijd aan Apollinaire geeft een illustratief overzicht van zijn buitengewoon leven, onder andere via getuigenissen van zijn vrienden. De tentoonstelling van  zijn werk, literair en grafisch, was voor ons meer dan een herkenning, veeleer een ontdekking.

Het museum, Apollinaire, zijn levensverhaal boeide mij zo (op) dat ik in de loop van onze vier dagen Stavelot, Remouchamps, Coo en Saint-Vith enkele gedichten schreef.

Apollinaire in Stavelot (1)

Apollinaire verliet Stavelot
Ŏ Mal Aimé in het holst van de nacht
verzachtende omstandigheden
sprak de rechter echter  jaren na

feiten zwart zaad droog brood einde
raad schande sprak de man cool en luid.
Met zijn broertje en zijn neef verliet
Apollinaire stiekem Stavelot

nam de trein tot aan de grens waar hij
op klaarlichte dag en na flink
geharrewar paard en kar met boever
stal. In Parijs aangekomen

vond hij onderkomen boven
café Casino Royal wulpse
haard van inspiratie. Dichten
zonder je gat op te lichten.

Apollinaire in Stavelot (2)

Haut les mains, Apollinaire!
le commissaire de Stavelot
fait appel à votre culot
de fuir sans payer vos dettes

c’est malhonnête cher poète
un homme comme vous sans sou c’est fou
vous ne méritez aucun pardon
ni de moi ni autrefois

vous avez blasphémé notra
hospitalité et la fille
nommé Marie de la friterie
Place de la Liberté.
(Simon Templier)

(Zelf)portret Simon Templier

Simon Templier habitant
Stavelot ik herinner mij
hoe jij als kind geboren als kind
gestorven de wereld verbaasde

door je onvolwassenheid
de kleur van je woorden de
pijn van fel verlangen
nieuwzucht van je gespleten geest

trokken mij aan in je blik
de horizon rooilijn van het
middelpuntvliedende heelal
ik wist dat jij mij zou geven

het goud van de wereld de kleur
van op drift geslagen hout
de hevigheid van een arabier
de knuffel van een berepoot.

Zelfportret (2)

Remouchamps Royal Hôtel Bonhomme
ik geniet en niemand die het ziet
hoe ik de auto’s tel de mensen
gadesla hun woorden weeg

hun blik interpreteer hoe mijn verhaal
een eigen leven leeft even
zeg ik bonjour op weg naar de
kleine kamer van mijn fantasie

naast mij krant in de hand mijn vrouw
krijgt geen touw aan mijn gedoe hoe
ik opnieuw niet geniet van wat zij ziet
hoe mooi de lente naar zomer lonkt.

Zelfportret (3)

Mijn oor luistert niet vooral niet
als je mij bijstuurt of kennis
te grabbel gooit ik ben potdoof
niet kleurenblind of zonder reuk

ik ruik de geur van elk woord
lees de blik een hand een gebaar
van elke man de vrouw die
bij hem hoort en toch ben ik niet

geniaal zeggen mijn kinderen
elke keer dat ik hun de les lees
mijn woorden wegen niet zwaar hun
soortgelijk gewicht is niet uniek.

Derek van ’t Gulle zand