Ridders zijn de belangrijkste militairen van de Middeleeuwen. Ridderrornans, geschreven voor en over ridders, zijn spannende verhalen over moed, trouw en liefde.

Net als liefde, is ook oorlog van alle tijden. In het feodale tijdperk bestonden er eigenlijk geen beroepslegers. Het was de vorst die in tijden van nood zijn leenmannen bij elkaar riep en ten strijde trok. Naarmate de leenmannen machtiger werden, waren ze minder bereid om voor hun vorst als krijgsman op te treden. Daarom zocht de vorst steun bij de lagere adel, die hij tegen betaling in dienst nam als raadgevers en militairen: de ridders.

Ridder werd je, in principe, van vader op zoon. Oorspronkelijk vormde de ridderstand de onderste laag van de adel, maar omdat ridderschap al vrij gauw veel aanzien gaf, lieten ook graven en prinsen zich op den duur tot ridder wijden (pas veel later in de Middeleeuwen werd de ridderslag gebruikelijk). De ceremonie waarbij iemand ridder werd, was plechtig en duur. Bovendien kostten ook een goed paard en een solide wapenrusting veel geld: het was niet goedkoop om ridder te zijn. In de late Middeleeuwen zagen veel jonge mannen uit de armere adel dan ook af van zo'n officiële wijding. Omdat je immers tóch al van geboorte van adel was, hoefde je niet langer te bewijzen dat je erbij hoorde. De vraag of je ridderschap van je ouders kon erven of zélf moest verdienen, was een punt van discussie. In het verhaal over Ferguut speelt deze discussie een belangrijke rol.

Vanaf ongeveer 1100 werden in Europa talloze ridderromans gedicht. Het waren romans vóór en over de ridderstand. Op rijm, want dat lag beter in het gehoor. En in de volkstaal, want veel ridders verstonden geen Latijn. De mode van de ridderroman begon in Frankrijk, met de vijf Arturromans van Chrétien de Troyes. Veel Nederlandse romans zijn dan ook vertalingen uit het Frans.

De meeste ridderromans spelen zich af aan en rond het hof van Karel de Grote of van koning Artur. Maar ook over helden uit een verder verleden werden ridderromans geschreven. In de ogen van de middeleeuwers stonden grote helden uit het verleden op gelijke hoogte met de vooraanstaande ridders uit de eigen tijd.

De belangrijkste ridders uit de wereldgeschiedenis werden vereerd als de  “Negen Besten”: drie uit de klassieke oudheid (Hector, Alexander de Grote en Julius Caesar); drie uit de joodse geschiedenis (Jozua, David en Judas Maccabeüs) en drie christenen (Artur, Karel de Grote en Godfried van Bouillon).

Veel Karelromans zijn hoofdzakelijk gewijd aan oorlog en massagevechten, vaak tussen christenen en moslims, terwijl in de Arturromans de nadruk ligt op individuele avonturen, toernooien en tweegevechten, en de hoofse liefde. Hoewel de naam van deze romans anders zou doen vermoeden, waren Karel of Artur vrijwel nooit zélf de hoofdpersoon. In veel Karelromans was keizer Karel zelfs een ronduit onsympathieke figuur, die de eigenlijke held het leven zuur maakte. Koning Artur bleef meestal op de achtergrond, terwijl de aan zijn hof
verbonden ridders op avontuur gingen. Deze ridders, die bekend stonden als de ridders van de Ronde Tafel, probeerden elkaar op tochten vol avontuur en tijdens toernooien de loef af te steken.

Ridderliteratuur was een bron van verstrooiing: aan de middeleeuwse hoven genoot men van
lange en spannende verhalen over moed, trouw en liefde. Maar ze had ook een voorbeeldfunctie: de lotgevallen van de romanfiguren dienden tot voorbeeld van de edelen die naar zulke verhalen luisterden. Als Elegast in het beroemde verhaal Karel ende Elegast zijn onbeschofte tegenstander uit het zadel heeft gestoten, laat hij hem ‑ zoals een hoofs ridder betaamt ‑ eerst weer in het zadel klimmen alvorens op leven en dood verder te vechten. Maar of het in de werkelijkheid altijd zo hoofs toeging?

Derek van ’t Gulle Zand
Bron: http://www.literatuurgeschiedenis.nl

Jezus had twee zonen. Zijn oudste, de 9-jarige Jezus (niet ongewoon), werd vanaf 46 opgevoed in Caesarea. In 49, op zijn twaalfde, onderging hij zijn “tweede geboorte” in de Provence. Lees: een  symbolische  hergeboorte.
Zijn oom Jacobus (Jozef van Arimatea) woonde de plechtigheid bij. Hij nam later zijn neef mee naar West-Engeland.
In 53 werd Jezus jr. in de synagoge van Korinthe benoemd tot kroonprins in de Orde van David. Hij kreeg de titel “Justus”, de rechtvaardige.
Toen hij zestien was, werd Jezus Justus ook hoofd van de Nazareners. Hij droeg van toen af het zwarte gewaad van die positie zoals ook de priesters van Isis die droegen.

In 60 keerde Paulus terug uit Jeruzalem. Hij werd beschuldigd van medeplichtigheid bij moord, gepleegd door de stadhouder. Die laatste stond terecht voor keizer Nero in Rome. Ook Paulus werd opgesloten. Nero nam het hem kwalijk dat hij connecties had met Herodes Agrippa II, die door Nero werd gehaat. In die tijd verbleef ook Jezus Justus in Rome.

Ongeveer diezelfde tijd beëindigde Justus’ jongere broer, Jozef, zijn opleiding aan het Engelse druïdencollege en ging daarna bij zijn moeder, Maria Magdalena, wonen in Zuid-Gallië . Jacobus, de oom van Jozef en Justus, die in 62 voorgoed uit Jeruzalem werd verjaagd, voegde zich bij hen. Zijn Nazareners werden vervolgd door de Romeinen. Bovendien klaagde het sanhedrin zijn illegale leer aan. De man die ooit een “eerbiedwaardig raadslid” van dat sanhedrin was geweest en de potentiële Messias van de Joden, maakte een diepe maatschappelijke en religieuze val.
Toen hij zijn spirituele geloofwaardigheid was verloren, nam Jacobus zijn erfelijke titel, Jozef van Arimatea, weer aan .

Petrus wilde zich distanciëren van de Paulus-sekte, die toen bekend stond als de sekte van de “christenen”. Het mocht niet helpen en zowel Petrus als Paulus werden door Nero terechtgesteld. Voordat hij stierf, slaagde Paulus erin om Timoteus te berichten dat Jezus Christus nog in leven was. Christus zou gestorven zijn in Srinagar, in Kashmir. In 60 was hij nog naar Rome gekomen via Kreta en Malta. Daarna was hij de apostel Thomas gevolgd naar India.

In 65 vertrokken de meeste Nazareners uit Jeruzalem. Simon de Zeloot bracht hen naar Mesopotamië. Talrijke groepen ontvluchtten het Heilige Land eveneens richting Syrië  en Turkije.

Nero’s vervolgingen zorgden voor aanzienlijke politieke spanningen. In 66 braken er in Caesarea gevechten uit tussen Zeloten en Romeinen. Ook in Jeruzalem werd er gevochten. Een groot Romeins leger, onder het bevel van Flavius Titus, verwoestte in 70 Jeruzalem. De stad zou zes decennia een lege ruïne blijven.
De Romeinen verbrandden alle openbare en vele privé geschriften over de genealogie van Jezus en zijn familie. Enkele mensen beschikten over privé gegevens omdat ze namen uit hun hoofd hadden geleerd of van kopieën hadden overgenomen. Die koninklijke erflaters werden door historici de “Desposyni” genoemd (zij die erven van of behoren tot de Meester). Tijdens de eerste eeuwen van onze jaartelling werden zij vervolgd door de Romeinen en later door de Kerk van Rome. De waarheid over die inquisitie werd verborgen gehouden. De mythologie en de traditie zijn echter wel overgeleverd door middel van het verhaal over de Graal, de Arthurromans, de troubadours, de esoterische kunst en de verering van Maria Magdalena. De ‘Heilige Graal” is nog altijd de relikwie van de “Zoektocht”.

Dat alles werd (wordt) echter door de Kerk van Rome als ketterij bestempeld. Deze “Zoektocht” vormt voor de Kerk een bedreiging, omdat zij uit opportunisme de Messiaanse successie heeft opgeofferd aan een zelf verzonnen alternatief. 

Ridder Joris
Bron: www.paracon.be